Ricciardo onthult Verstappen-angst: 'Hij had me kunnen vernietigen'

Daniel Ricciardo heeft toegegeven dat zijn vertrek bij Red Bull Racing de grootste 'wat als'-vraag uit zijn Formule 1-loopbaan blijft. De Australiër erkent dat Max Verstappen hem mogelijk volledig had kunnen 'vernietigen' als teamgenoot, was hij na 2018 gebleven bij het team uit Milton Keynes.

De 36-jarige coureur, wiens F1-carrière abrupt eindigde na zijn ontslag bij Racing Bulls na de Grand Prix van Singapore in 2024, vertrok destijds naar Renault terwijl Verstappen's ster snel aan het rijzen was. Die beslissing blijft hem achtervolgen.

"De meest voor de hand liggende 'wat als'-vraag, vooral voor mensen van buitenaf, is: 'Oké, wat als je na 2018 bij Red Bull was gebleven?'" vertelt Ricciardo in een openhartig interview met The Athletic. "Dat is er één waar ik denk: ik weet het niet — ik weet niet of dat de juiste beslissing was. Er zat zeker wat emotie in, maar er waren redenen waarom ik dacht dat het niet zou werken."

Scenario van totale dominantie
De zevenvoudig Grand Prix-winnaar schetst een scenario dat zijn carrière mogelijk nóg sneller had beëindigd. "Er is ook een scenario waarin Max me gewoon vernietigd had naarmate de jaren vorderden, en misschien was mijn carrière nog sneller afgelopen. Ik weet het niet."

Die woorden krijgen extra gewicht als je bedenkt dat Max Verstappen inmiddels viervoudig wereldkampioen is geworden. De Nederlander domineerde de sport vanaf 2021 en groeide uit tot een van de grootste coureurs aller tijden. Ricciardo's overstap naar Renault bleek achteraf een keerpunt in negatieve zin.

Bij McLaren, waar hij later naartoe verkaste, begon zijn carrière echt te haperen. Hoewel hij in 2021 nog één laatste overwinning boekte op Monza, werd hij routinematig overtroffen door Lando Norris. De Ricciardo die zeven zeges had geboekt voor Red Bull leek verdwenen.

Gelijkwaardig duel in Red Bull-jaren
Toch benadrukt Ricciardo dat hij vóór zijn vertrek wel degelijk opgewassen was tegen Verstappen. In hun bijna drie seizoenen als teamgenoten waren ze nagenoeg gelijkwaardige sparringpartners. "Destijds was ik competitief met Max, en we daagden elkaar echt goed uit," legt de Australiër uit.

De cijfers achter de teamgenoot-rivaliteit
Ricciardo's bewering dat hij destijds competitief was met Verstappen wordt ondersteund door de statistieken uit hun gezamenlijke periode bij Red Bull (2016-2018). In die drie seizoenen scoorde Ricciardo vijf overwinningen tegenover Verstappen's zes, een verrassend gelijkwaardig beeld. Maar kijk je naar de trend binnen die jaren, dan zie je een verschuiving. In 2016 won Ricciardo nog één keer en Verstappen ook één keer (na zijn promotie halverwege het seizoen). In 2017 stond het twee om twee. Maar in 2018, het laatste jaar samen, won Verstappen twee races terwijl Ricciardo er één op zijn naam schreef. De balans kantelde al, subtiel maar meetbaar.

Wat deze cijfers niet laten zien is het complete plaatje. Verstappen's ontwikkeling vanaf 2019 was exponentieel. Hij verzamelde inmiddels 71 overwinningen in zijn carrière, waarvan het leeuwendeel na Ricciardo's vertrek. Alleen al in het dominante 2023-seizoen won hij 19 van de 22 races. Had Ricciardo daar onderdeel van kunnen zijn? De vergelijking met Sergio Pérez is veelzeggend: dezelfde auto, maar Pérez won slechts 5 races in drie seizoenen naast Verstappen. De druk om te presteren als tweede coureur bij Red Bull is immens, zeker wanneer je teamgenoot het niveau van Verstappen haalt.

Het patroon van verkeerde timing
Ricciardo's carrièreverloop illustreert hoe cruciaal timing is in de Formule 1. Zijn overstap naar Renault in 2019 leek logisch, Renault beloofde een terugkeer naar de top met hun fabrieksteam. Maar die belofte werd nooit waargemaakt. Twee podiumplaatsen in twee seizoenen, dat was alles. Interessant is dat dit patroon vaker voorkomt bij coureurs die een topteam verlaten voor een 'project'. Denk aan Fernando Alonso die Ferrari verliet voor McLaren-Honda in 2015, of Sebastian Vettel die naar Aston Martin ging. Ambitie botst met realiteit.

Bij McLaren volgde de pijnlijkste fase. Lando Norris kwalificeerde zich in 2021 vijftien keer voor Ricciardo, in 2022 was het zelfs negentien om drie. Ja, Ricciardo won nog op Monza in 2021, een emotionele zege. Maar één overwinning in twee seizoenen tegenover de consistente snelheid van Norris? Dat zegt genoeg. Wat opvalt is dat Ricciardo's problemen vooral zaten in het aanpassen aan moderne F1-auto's met hun specifieke rijkarakteristieken. De McLaren MCL35M en MCL36 vereisten een rijstijl die niet bij hem paste, iets wat teambaas Andreas Seidl destijds ook erkende. Verstappen daarentegen past zich aan elke auto aan, een kwaliteit die hem onderscheidt van goede coureurs. Had Ricciardo die aanpassingsproblemen ook gehad in de Red Bull RB16 of RB18? Mogelijk wel, gezien zijn latere struggles.

Die gelijkwaardigheid maakt zijn vertrek des te opvallender. Ricciardo had kunnen blijven en het gevecht aangaan met een opkomend talent. In plaats daarvan koos hij voor een andere route, een beslissing die zijn carrière uiteindelijk in een neerwaartse spiraal bracht.

Nu, met pensioen en werkzaam in een ambassadeursrol bij Ford, kijkt Ricciardo terug op die cruciale keuze. "Ik kan niet ontkennen dat Max... Max is," erkent hij met een mengeling van respect en realisme. "Het is gewoon moeilijk. Misschien had ik nog steeds meer races gewonnen dan ik uiteindelijk heb gewonnen. Maar ik kan niet ontkennen dat Max gewoon Max is."

Geen vlucht voor de strijd
De perceptie dat Ricciardo wegliep voor het duel met Verstappen wijst hij echter resoluut van de hand. "Destijds was het narratief zoiets van: 'Vlucht ik een beetje voor de strijd?' Ik denk niet dat ik voor de strijd wegliep."

In plaats daarvan wijst de negenmalig Grand Prix-winnaar naar zorgen over de teamdynamiek. "Ik maakte me meer zorgen over hoe de zaken zich in de toekomst zouden ontwikkelen. Ik maakte me meer zorgen over de teamdynamiek dan dat ik wegliep voor een gevecht."

Die teamdynamiek bij Red Bull Racing zou inderdaad steeds meer richting Verstappen verschuiven. Het team bouwde de afgelopen jaren een complete organisatie rond de Nederlander, die uitgroeide tot hun absolute kopman. Of Ricciardo daar een plek in had kunnen behouden, blijft de vraag die hem achtervolgt.

Ricciardo's carrière na Red Bull illustreert hoe één beslissing een loopbaan kan bepalen. Bij Renault behaalde hij slechts twee podiumplaatsen in twee seizoenen. McLaren bracht één overwinning, maar ook een pijnlijke vergelijking met teamgenoot Norris. Zijn terugkeer in de Formule 1 via AlphaTauri en later Racing Bulls eindigde zonder de verhoopte comeback.

De vraag blijft of Ricciardo bij Red Bull meer races had gewonnen, zoals hij zelf suggereert. Verstappen's dominantie vanaf 2021 maakt dat twijfelachtig. Maar de Australiër had wel onderdeel kunnen zijn van een succesverhaal in plaats van een carrière die langzaam uitdoofde bij middenmoters.

❮ Vorig bericht | Volgend bericht ❯